شعری ازمعینی کرمانشاهی

 

عجب صبری خدا دارد!

 

اگر من جای او بودم،

 

همان یک لحظه اول،

 

که اول ظلم را می دیدم از مخلوق بی وجدان ،

 

جهان را با همه زیبایی و زشتی ،

 

بر روی یک دگر ، ویرانه می کردم.

 

 

عجب صبری خدا دارد!

 

اگر من جای او بودم،

 

که در همسایه ی صدها گرسنه ، چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم،

 

نخستین نعره ی مستانه را خاموش آندم،

 

بر لب پیمانه می کردم.

 

 

 

عجب صبری خدا دارد!

 

اگر من جای او بودم،

 

که می دیدم یکی عریان و لرزان ، دیگری پوشیده از صد جامه ی رنگین،

 

زمین و آسمان را

 

واژگون مستانه می کردم.

 

 

 

عجب صبری خدا دارد!

 

اگر من جای او بودم،

 

نه طاعت می پذیرفتم،

 

نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده ،

 

پاره پاره در کف زاهد نمایان ،

 

سبحه صد دانه می کردم.

 

 

عجب صبری خدا دارد!

 

اگر من جای او بودم،

 

برای خاطر تنها یک مجنون صحراگرد بی سامان

 

هزاران لیلی نازآفرین را کو به کو ،

 

آواره و دیوانه می کردم !

 

 

عجب صبری خدا دارد!

 

اگر من جای او بودم،

 

بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان ،

 

سراپای وجود بی وفا معشوق را ،

 

پروانه می کردم!

 

 

عجب صبری خدا دارد!

 

اگر من جای او بودم،

 

به عرش کبریایی ، با همه صبر خدایی ،

 

تا که می دیدم عزیز نابجایی ،

 

 ناز بر یک ناروا گردیده خواری می فروشد.

 

گردش این چرخ را

 

وارونه ، بی صبرانه می کردم.

 

 

عجب صبری خدا دارد!

 

اگر من جای او بودم،

 

که می دیدم مشوش عارف و عامی ، ز برق

 

فتنه این علم عالم سوز مردم کش ،

 

به جزء اندیشه عشق و وفا ، معدوم هر فکری

 

در این دنیای پر افسانه می کردم.

 

 

عجب صبری خدا دارد!

 

چرا من جای او باشم:

 

همین بهتر که او خود جای خود بنشسته که تاب تماشای زشتکاریهای این مخلوق را دارد !

 

و گرنه من به جای او چو بودم.

 

یک نفس کی عادلانه سازشی ،

 

با جاهل و فرزانه می کردم.

 

عجب صبری خدا دارد!

 

عجب صبری خدا دارد!

 

 

نوشته شده توسط محمد ايزانلو در چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387 ساعت 19:29 موضوع | لينک ثابت

نوروز در فرهنگ اهل بيت علیهم السلام

نوروز در گنجينه معارف اهل بيت عليهم السلام ومتون روائي ما از منزلت وجايگاه خاصي برخوردار است

مهمترين سندي كه برنكوداشت نوروزدلالت داردروايت معلي ابن خنيس از امام صادق عليه السلام است معلي در روايت خود اينچنين نقل ميكند درصبحگاه روز نوروز به حضور امام صادق عليه السلام شرفياب شدم حضرت از من پرسيد:معلي آيا از امروز چيزي مي داني؟

گفتم خير ليكن عجم ها (ايرانيان)امروز را بزرگ ميدارند وبه يكديگر تبريك مي گويند امام فرمودند:همانا گراميداشت امروز به سبب وقايعي است كه براي تو بازگو ميكنم

1-پيمان ستاندن خداوند از بندگان مبني بر اينكه تنها او را پرستش كنند وچيزي را شريك او قرار ندهند و پيرو رسول او و حجج الهي و اوليائش باشند

2-اغاز تابش خورشيد بر زمين3-روز قرار گرفتن كشتي نوح بر كوه جودي 4-روزي كه ابراهيم خليل بتهاي قومش را در هم كوبيد 5-در اين روزجبرئيل عليه السلام بر پيامبر صلي الله عليه واله فرود امد5-روزي كه حضرت علي عليه السلام بر دوش پيامبر صلوات الله عليها رفت و بت هاي قريش را از روي خانه خدا بر روي زمين افكند6-نوروز روزي است كه قائم آل محمد صلي الله عليها ظهور ميكند

انشاالله

گويا پذيرش اين سخنان براي بعضي گران بود لذا امام فرمودند سببش را جز ريشه داران در دانش كسي نمي داند ونوروز اغاز سال ايرانيان است

آداب روز عيد نوروز

امام عليه السلام فرمودند روز نوروز غسل بنما وپاكيزه ترين لباس هايت را بر تن نما وخويش را به بهترين عطر ها معطر وخوش بو كن

ودادن هدیه به یکدیگر

 

واما متن عربی حدیث از وسائل‏الشيعة

  وَ عَنِ الْمُعَلَّى أَيْضاً قَالَ دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع فِي صَبِيحَةِ يَوْمِ النَّيْرُوزِ فَقَالَ يَا مُعَلَّى أَ تَعْرِفُ هَذَا الْيَوْمَ قُلْتُ لَا وَ لَكِنَّهُ يَوْمٌ تُعَظِّمُهُ الْعَجَمُ وَ تَتَبَارَكُ فِيهِ قَالَ كَلَّا وَ الْبَيْتِ الْعَتِيقِ الَّذِي بِبَطْنِ مَكَّةَ مَا هَذَا الْيَوْمُ إِلَّا لِأَمْرٍ قَدِيمٍ أُفَسِّرُهُ لَكَ حَتَّى تَعْلَمَهُ قُلْتُ تَعَلُّمِي هَذَا مِنْ عِنْدِكَ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ تَعِيشَ أَتْرَابِي وَ يُهْلِكَ اللَّهُ أَعْدَاءَكُمْ قَالَ يَا مُعَلَّى يَوْمُ النَّيْرُوزِ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي أَخَذَ اللَّهُ فِيهِ مِيثَاقَ الْعِبَادِ أَنْ يَعْبُدُوهُ وَ لَا يُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً وَ أَنْ يَدِينُوا لِرُسُلِهِ وَ حُجَجِهِ وَ أَوْلِيَائِهِ وَ هُوَ أَوَّلُ يَوْمٍ طَلَعَتْ فِيهِ الشَّمْسُ وَ هَبَّتْ فِيهِ الرِّيَاحُ اللَّوَاقِحُ وَ خُلِقَتْ فِيهِ زَهْرَةُ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي اسْتَوَتْ فِيهِ سَفِينَةُ نُوحٍ عَلَى الْجُودِيِّ وَ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي أَحْيَا اللَّهُ فِيهِ الْقَوْمَ الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ هُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ وَ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي كَسَرَ فِيهِ إِبْرَاهِيمُ أَصْنَامَ قَوْمِهِ وَ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي حَمَلَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ ص عَلِيّاً ع عَلَى مَنْكِبَيْهِ حَتَّى رَمَى أَصْنَامَ قُرَيْشٍ مِنْ فَوْقِ الْبَيْتِ الْحَرَامِ وَ هَشَّمَهَا الْخَبَرَ بِطُولِهِ

      

 

مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ فِي الْمِصْبَاحِ عَنِ الْمُعَلَّى بْنِ خُنَيْسٍ عَنِ الصَّادِقِ ع فِي يَوْمِ النَّيْرُوزِ قَالَ إِذَا كَانَ يَوْمُ النَّيْرُوزِ فَاغْتَسِلْ وَ الْبَسْ أَنْظَفَ ثِيَابِكَ وَ تَطَيَّبْ بِأَطْيَبِ طِيبِكَ وَ تَكُونُ ذَلِكَ الْيَوْمَ صَائِماً

 

 باب استحباب الإهداء إلى المسلم

 

قَالَ وَ أُتِيَ عَلِيٌّ ع بِهَدِيَّةِ النَّيْرُوزِ فَقَالَ ع مَا هَذَا فَقَالُوا يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ الْيَوْمُ النَّيْرُوزُ فَقَالَ ع اصْنَعُوا لَنَا كُلَّ يَوْمٍ نَيْرُوزاً

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط محمد ايزانلو در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386 ساعت 2:37 موضوع | لينک ثابت

                                              

                                       يامقلب القلوب والابصار 

 

                                                        يامدبر اليل والنهار

 

                                                               يا محول الحول والاحوال

 

                                                                    حول حالناالي احسن الحال

 

 

           سلام دوتا شعر تقديم به شما دوستان شيرين

 

                       سعدي

 

بــــــرآمـــــد باد صبـــــــح و بـــــوي نـــــوروز

بــــه کـــــام دوستــــــــــان و بخت پيــــــروز

مبـــــارک بادت اين ســــال و همــه ســـال

همــــــــايــــــون بادت اين روز و همــــه روز

چـــــــــو آتش در درخت افکنـــــــــد گلنـــار

دگــــــــر منقــــــل منــــــه، آتش ميفـــــروز

چــو نرگس چشم بخت از خواب برخاست

حســــد گــــو دشمنـــان را ديــــده بـــردوز

بهــــــاري خــــرمست اي گـــــل کجـــــايي

کــــه بيني بلبـــــلان را نالــــــه و ســـــــوز

جهــــان بي ما بسي بـــــودست و باشــد

بــــــرادر جــــــز نکـــــو نامــــــي مينــــــدوز

نکــــــويي کن کـــــه دولت بينــــي از بخت

مبـــــــر فـــــــرمان بــــدگـــــــوي بدآمــــــوز

منــــــه دل بــــر ســـــراي عمــــر، سعــدي

کـــــه بر گنبـــــــد نخــــواهد مانـــد اين گوز

دريغـــــا عيش اگـــــر مــــرگــــش نبـــــودي

دريـــــــغ آهـــــو اگــــــر بگـــــذاشتي يــــوز

                          

                                            مولوی

         گفت پيغمبر ز سرماى بهار            تن مپوشانيد ياران زينهار

         ز آن كه با جان شما آن مى‏كند            كان بهاران با درختان مى‏كند

         ليك بگريزيد از سرد خزان            كان كند كاو كرد با باغ و رزان‏

         راويان اين را به ظاهر برده‏اند            هم بر آن صورت قناعت كرده‏اند

         بى‏خبر بودند از جان آن گروه            كوه را ديده نديده كان بكوه‏

 

                       

         آن خزان نزد خدا نفس و هواست            عقل و جان عين بهار است و بقاست‏

         مر ترا عقل است جزوى در نهان            كامل العقلى بجو اندر جهان‏

         جزو تو از كل او كلى شود            عقل كل بر نفس چون غلى شود

         پس به تاويل اين بود كانفاس پاك            چون بهار است و حيات برگ و تاك‏

         از حديث اوليا نرم و درشت            تن مپوشان ز آن كه دينت راست پشت‏

         گرم گويد سرد گويد خوش بگير            تا ز گرم و سرد بجهى وز سعير

         گرم و سردش نو بهار زندگى است            مايه‏ى صدق و يقين و بندگى است‏

         ز آن كه زو بستان جانها زنده است            اين جواهر بحر دل آگنده است‏

         بر دل عاقل هزاران غم بود            گر ز باغ دل خلالى كم شود

        

 

اميدوارم كه همه با  آمدن سال نو تمام رفتارهايمان مثل بهار وگل وسبزه تغيير كند

 

 

 

نوشته شده توسط محمد ايزانلو در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386 ساعت 11:30 موضوع | لينک ثابت

شهادت امام حسن عسكري عليه السلام را به همه شيعيان تسليت عرض ميكنم

امام حسن عسكرى(ع)

 ابو محمد حسن بن على امام يازدهم از ائمه اثنى عشر(ع)و سيزدهمين معصوم از چهارده معصوم(ع)است.

 

 پدر بزرگوارش امام هادى(ع)هنگام تولد فرزند، شانزده سال و چند ماه بيشتر نداشت. مادرش بانويى صالحه و عارفه به نام سوسن يا حديثه يا سليل بود.

 تولدش به اختلاف روايات در ماه ربيع الاول يا ربيع الآخر سال 231 يا 232 ه.ق. و بنا به اكثر روايات در مدينه اتفاق افتاده است. (بعضى ولادت ايشان را در سامرا دانسته‏اند ولى صحيح نيست.)

 22 يا 23 سال داشت كه پس از وفات پدر بزرگوارش امام هادى(ع)(254 ه.ق.)به امامت رسيد و در هشتم ربيع الاول سال 260 ه.ق. در حدود 28 يا 29 سالگى وفات يافت و در خانه خود و جوار قبر پدر خويش در سامرا به خاك سپرده شد.(آستانه سامرا)

 در شمايل آن حضرت آورده‏اند كه رنگش گندمگون، چشمانش درشت و سياه، رويش زيبا، قامتش معتدل و اندامش متناسب بود و با آنكه جوان بود مشايخ قريش و رجال و علماى زمان را تحت تأثير خود قرار مى‏داد.دوست و دشمن به برترى او در علم و حلم و جود و زهد و تقوى و ساير مكارم اخلاق اذعان داشتند

ادامه درددل

 

نوشته شده توسط محمد ايزانلو در شنبه بیست و پنجم اسفند 1386 ساعت 21:48 موضوع | لينک ثابت

سلام  شعرزیبای دیگری از سایه

البته خدا خوب کارشو بلده           هیچ شرط وشروطی هم نمیخواد

دلم گرفته خدا را تو دلگشایی کن
 من آمدم به امیدت تو هم خدایی کن
 به بوی دلکش زلفت که این گره بگشای
 دل گرفته ی ما بین و دلگشایی کن
 دلی چو اینه دارم نهاده بر سر دست
 ببین به گوشه ی چشمی و خودنمایی کن
ز روزگار میاموز بی وفایی را
 خدای را که دگر ترک بی وفایی کن
 بلای کینه ی دشمن کشیده ام ای دوست
 تو نیز با دل من طاقت آزمایی کن
 شکایت شب هجران که می تواند گفت
 حکایت دل ما با نی کسایی کن
بگو به حضرت استاد ما به یاد توایم
تو نیز یادی از آن عهد آشنایی کن
 نوای مجلس عشاق نغمه ی دل ماست
 بیا و با غزل سایه همنوایی کن

 

نوشته شده توسط محمد ايزانلو در شنبه بیست و پنجم اسفند 1386 ساعت 17:19 موضوع | لينک ثابت

سلام بر دوستان بهتر از جانم

 دراین پست یکی از جواهرات کلام امیرالمومنین علی علیه السلام(خطبه ۱۹۳نهج البلاغه) را برای همراهان عزیزتراز جان انتخاب کردم امیدوارم که درکویرتشنه جانمان اثربگزاردیاعلی

(گفته شد يكى از ياران پرهيزكار امام عليه السّلام به نام (همّام)گفت: اى امير مؤمنان پرهيزكاران را براى من آنچنان وصف كن كه گويا آنان را با چشم مى‏نگرم. امام عليه السّلام در پاسخ او درنگى كرد

و فرمود «اى همّام از خدا بترس و نيكوكار باش كه خداوند با پرهيزكاران و نيكوكاران است» امّا همّام دست بردار نبود و اصرار ورزيد، تا آن كه امام عليه السّلام تصميم گرفت صفات پرهيزكاران را بيان فرمايد. پس خدا را سپاس و ثنا گفت، و بر پيامبرش درود فرستاد، و فرمود)

1 سيماى پرهيزكاران

پس از ستايش پروردگار همانا خداوند سبحان پديده‏ها را در حالى آفريد كه از اطاعتشان بى‏نياز، و از نافرمانى آنان در امان بود، زيرا نه معصيت گناهكاران به خدا زيانى مى‏رساند و نه اطاعت مؤمنان براى او سودى دارد، روزى بندگان را تقسيم، و هر كدام را در جايگاه خويش قرار داد.

امّا پرهيزكاران در دنيا داراى فضيلت‏هاى برترند، سخنانشان راست، پوشش آنان ميانه روى، و راه رفتنشان با تواضع و فروتنى است،

چشمان خود را بر آنچه خدا حرام كرده مى‏پوشانند، و گوش‏هاى خود را وقف دانش سودمند كرده‏اند،

و در روزگار سختى و گشايش، حالشان يكسان است. و اگر نبود مرگى كه خدا بر آنان مقدّر فرموده، روح آنان حتى به اندازه بر هم زدن چشم، در بدن‏ها قرار نمى‏گرفت، از شوق ديدار بهشت، و از ترس عذاب جهنّم.

خدا در جانشان بزرگ و ديگران كوچك مقدارند، بهشت براى آنان چنان است كه گويى آن را ديده و در نعمت‏هاى آن به سر مى‏برند، و جهنّم را چنان باور دارند كه گويى آن را ديده و در عذابش گرفتارند.

دل‏هاى پرهيزكاران اندوهگين، و مردم از آزارشان در أمان، تن‏هايشان لاغر، و درخواست‏هايشان اندك، و نفسشان عفيف و دامنشان پاك است.

در روزگار كوتاه دنيا صبر كرده تا آسايش جاودانه قيامت را به دست آورند: تجارتى پر سود كه پروردگارشان فراهم فرموده، دنيا مى‏خواست آنها را بفريبد امّا عزم دنيا نكردند، مى خواست آنها را اسير خود گرداند كه با فدا كردن جان، خود را آزاد ساختند.

2 شب پرهيزكاران

پرهيزكاران در شب بر پا ايستاده مشغول نمازند، قرآن را جزء جزء و با تفكّر و انديشه مى‏خوانند، با قرآن جان خود را محزون و داروى درد خود را مى‏يابند.

وقتى به آيه‏اى برسند كه تشويقى در آن است، با شوق و طمع بهشت به آن روى آورند، و با جان پر شوق در آن خيره شوند، و گمان مى‏برند كه نعمت‏هاى بهشت برابر ديدگانشان قرار دارد،

                        

و هر گاه به آيه‏اى مى‏رسند كه ترس از خدا در آن باشد، گوش دل به آن مى‏سپارند، و گويا صداى بر هم خوردن شعله‏هاى آتش، در گوششان طنين افكن است،

پس قامت به شكل ركوع خم كرده، پيشانى و دست و پا بر خاك ماليده، و از خدا آزادى خود را از آتش جهنّم مى‏طلبند.

3 روز پرهيزكاران

پرهيزكاران در روز، دانشمندانى بردبار، و نيكوكارانى با تقوا هستند كه ترس الهى آنان را چونان تير تراشيده لاغر كرده است، كسى كه به آنها مى‏نگرد مى‏پندارد كه بيمارند امّا آنان را بيمارى نيست، و مى‏گويد، مردم در اشتباهند در صورتى كه آشفتگى ظاهرشان، نشان از امرى بزرگ است.

از اعمال اندك خود خشنود نيستند، و اعمال زياد خود را بسيار نمى‏شمارند. نفس خود را متّهم مى‏كنند، و از كردار خود ترسناكند.

هرگاه يكى از آنان را بستايند، از آنچه در تعريف او گفته شد در هراس افتاده مى‏گويد: «من خود را از ديگران بهتر مى‏شناسم و خداى من، مرا بهتر از من مى‏شناسد، بار خدايا، مرا بر آنچه مى‏گويند محاكمه نفرما، و بهتر از آن قرارم ده كه مى‏گويند، و گناهانى كه نمى‏دانند بيامرز»

4 نشانه‏هاى پرهيزكاران

و از نشانه‏هاى يكى از پرهيزكاران اين است كه او را اينگونه مى‏بينى: در ديندارى نيرومند، نرمخو و دور انديش است، داراى ايمانى پر از يقين، حريص در كسب دانش، با داشتن علم بردبار،

در توانگرى ميانه رو، در عبادت فروتن، در تهيدستى آراسته، در سختى‏ها بردبار، در جستجوى كسب حلال، در راه هدايت شادمان و پرهيز كننده از طمع ورزى، مى‏باشد.

اعمال نيكو انجام مى‏دهد و ترسان است، روز را به شب مى‏رساند با سپاسگزارى، و شب را به روز مى‏آورد با ياد خدا، شب مى‏خوابد اما ترسان، و بر مى‏خيزد شادمان، ترس براى اينكه دچار غفلت نشود، و شادمانى براى فضل و رحمتى كه به او رسيده است.

اگر نفس او در آنچه دشوار است فرمان نبرد، از آنچه دوست دارد محرومش مى‏كند. روشنى چشم پرهيزكار در چيزى قرار دارد كه جاودانه است، و آن را ترك مى‏كند كه پايدار نيست، بردبارى را با علم، و سخن را با عمل، در مى‏آميزد.

پرهيزكار را مى‏بينى كه: آرزويش نزديك، لغزش‏هايش اندك، قلبش فروتن، نفسش قانع، خوراكش كم، كارش آسان، دينش حفظ شده، شهوتش در حرام مرده و خشمش فرو خورده است. مردم به خيرش اميدوار، و از آزارش در امانند.

اگر در جمع بى‏خبران باشد نامش در گروه ياد آوران خدا ثبت مى‏گردد، و اگر در ياد آوران باشد نامش در گروه بى‏خبران نوشته نمى‏شود. ستمكار خود را عفو مى‏كند، به آن كه محرومش ساخته مى‏بخشد،

به آن كس كه با او بريده مى‏پيوندد، از سخن زشت دور، و گفتارش نرم، بدى‏هاى او پنهان، و كار نيكش آشكار است. نيكى‏هاى او به همه رسيده، آزار او به كسى نمى‏رسد.

                        

در سختى‏ها آرام، و در ناگواريها بردبار و در خوشى‏ها سپاسگزار است. به آن كه دشمن دارد ستم نكند، و نسبت به آن كه دوست دارد به گناه آلوده نشود.

پيش از آن كه بر ضد او گواهى دهند به حق اعتراف مى‏كند، و آنچه را به او سپرده‏اند ضايع نمى‏سازد، و آنچه را به او تذكّر دادند فراموش نمى‏كند. مردم را با لقب‏هاى زشت نمى‏خواند، همسايگان را آزار نمى‏رساند، در مصيبت‏هاى ديگران شاد نمى‏شود

و در كار ناروا دخالت نمى‏كند، و از محدوده حق خارج نمى‏شود. اگر خاموش است سكوت او اندوهگينش نمى‏كند، و اگر بخندد آواز خنده او بلند نمى‏شود،

و اگر به او ستمى روا دارند صبر مى‏كند تا خدا انتقام او را بگيرد. نفس او از دستش در زحمت، ولى مردم در آسايشند. براى قيامت خود را به زحمت مى‏افكند، ولى مردم را به رفاه و آسايش مى‏رساند.

دورى او از برخى مردم، از روى زهد و پارسايى، و نزديك شدنش با بعضى ديگر از روى مهربانى و نرمى است. دورى او از تكبّر و خود پسندى، و نزديكى او از روى حيله و نيرنگ نيست.

(سخن امام كه به اينجا رسيد، ناگهان همّام ناله‏اى زد و جان داد.

امام عليه السّلام فرمود) سوگند به خدا من از اين پيش آمد بر همّام مى‏ترسيدم. سپس گفت: آيا پندهاى رسا با آنان كه پذيرنده آنند چنين مى‏كند شخصى رسيد و گفت: چرا با تو چنين نكرد

امام عليه السّلام پاسخ داد: واى بر تو، هر أجلى وقت معيّنى دارد كه از آن پيش نيفتد و سبب مشخّصى دارد كه از آن تجاوز نكند. آرام باش و ديگر چنين سخنانى مگو، كه شيطان آن را بر زبانت رانده است.«»

متن عربی خطبه در ادامه....

ادامه درددل

 

نوشته شده توسط محمد ايزانلو در جمعه بیست و چهارم اسفند 1386 ساعت 19:42 موضوع | لينک ثابت

سلام يه شعر زيباي ديگه از سايه

عمری به سر دویدم در جست وجوی یار

جز دسترس به وصل ویم آرزو نبود

دادم در این هوس دل دیوانه را به باد

این جست و جو نبود

هر سو شتافتم پی آن یار ناشناس

 گاهی ز شوق خنده زدم گه گریستم

بی آنکه خود بدانم ازین گونه بی قرار

مشتاق کیستم

 رویی شکست چون گل رویا و دیده گفت

این است آن پری که ز من می نهفت رو

 خوش یافتم که خوش تر ازین چهره ای نتافت

در خواب آرزو

هر سو مرا کشید پی خویش دربدر

 این خوشپسند دیده زیباپرست من

شد رهنمای این دل مشتاق بی قرار

بگرفت دست من

و آن آرزوی گم شده بی نام و بی نشان

 در دورگاه دیده من جلوه می نمود

در وادی خیال مرا مست می دواند

 وز خویش می ربود

 از دور می فریفت دل تشنه مرا

 چون بحر موج می زد و لرزان چو آب بود

وانگه که پیش رفتم با شور و التهاب

 دیدم سراب بود

بیچاره من که از پس این جست و جو هنوز

 می نالد از من این دل شیدا که یار کو ؟

 کو آن که جاودانه مرا می دهد فریب ؟

 بنما کجاست او

 

 

نوشته شده توسط محمد ايزانلو در دوشنبه سیزدهم اسفند 1386 ساعت 18:18 موضوع | لينک ثابت

درین سرای بی کسی کسی به در نمی زند

 

 به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند

 

 یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی کند

 

 کسی به کوچه سار شب در سحر نمی زند

 

نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار

 

دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی زند

 

گذر گهی ست پر ستم که اندر او به غیر غم

 

 یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند

 

 دل خراب من دگر خراب تر نمی شود

 

 که خنجر غمت ازین خراب تر نمی زند

 

چه چشم پاسخ است ازین دریچه های بسته ات ؟

 

برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند

 

 نه سایه دارم و نه بر ، بیفکنندم و سزاست

 

 اگر نه بر درخت تر کسی تبر نمی زند

 

 

 

نوشته شده توسط محمد ايزانلو در جمعه دهم اسفند 1386 ساعت 20:46 موضوع | لينک ثابت

 

اربعين روز بيداري جهان اسلام

 روز جبران گذشته

اما چه سود؟

اصحاب كسا 5 نفر بودند 1-رسول گرامي اسلام صلي الله عليه واله

2-اميرالمومنين علي ابن ابي طالب عليه السلام

3-حضرت زهرا سلام الله عليه

4-امام حسن مجتبي عليه السلام

5-امام حسين عليه السلام

مسلمانان به خوبي اين 5بزرگوار را ميشناختند اما چه شد كه بعد از گذشت 60 سال اخرين نفر از اين 5نفر را هم    كشتند   اكثر اينها يا زمان رسول خدا را درك كرده بودند ويا به خوبي اصل ونصب امام عليه السلام را ميدونستند تبليغات دشمن اينقدر وسيع ودقيق بود كه روز روشن به جنگ فرزند دختر رسول خدا رفتند واورا شهيد كردند وزنان وكودكان ايشان را به اسارت بردند وكوچه به كوچه شهر به شهر بردند به اسم خارجي به آنها توهين كردند وسنگ زدند  وبه شكرانه اين پيروزي جشن گرفتند

 بعد از چهل روز در مسير بازگشت به طرف مدينه دوباره وارد كربلا شدندوافشا گريهايي كه حضرت زينب سلام الله عليها در مدت اسارت داشتند به خصوص در قصر يزيد عليه العنه

واما در كربلا جابرابن عبدالله انصاري وجه تسميه نام خودش را كامل ميكنه

جابر=جبران كننده

كنار شريعه فرات غسل ميكنه  عطر ميزنه وقدمهاي آهسته بر ميداره  بالاي قبر مولايش حسين عليه السلام  ميرسد سه مرتبه الله اكبر ميگويدواز هوش ميرود وقتي به هوش مي آيد سلام ميدهد اما دوباره خودش مي گويد انا لك باالجواب چطور جواب بدهي تو كه سر در بدن نداري توفرزند  بهترين آدمها هستي  پنجمين نفر از اصحاب كسا هستي  فرزند فاطمه دختر رسول الله هستي  و شروع كرد فضايل ايشان را ذكر كرد بني اسد و بقيه مردم هم ايستاده بودند نگاه ميكردند وگريه مي كردند  تازه از خواب غفلت بيدار شده بودند  تازه متوجه شده بودند كه چكار كردند

تمام تبليغاتي كه سپاه كفر عليه امام حسين علي السلام كرده بودند همه را خنثي كردند

وبه همين خاطر اربعين روزيه كه خدا به انسان نور ميده اگر به زيارت امام عليه السلام بريم يا اينكه از راه دور به ايشان سلام بدهيم كه

السلام عليك يا ابا عبدالله وعلي الارواح التي حلت بفنائك.... 

 =بيداري

اربعين روز بيداري جهان اسلام

 روز جبران گذشته

اما چه سود؟

اصحاب كسا 5 نفر بودند 1-رسول گرامي اسلام صلي الله عليه واله

2-اميرالمومنين علي ابن ابي طالب عليه السلام

3-حضرت زهرا سلام الله عليه

4-امام حسن مجتبي عليه السلام

5-امام حسين عليه السلام

مسلمانان به خوبي اين 5بزرگوار را ميشناختند اما چه شد كه بعد از گذشت 60 سال اخرين نفر از اين 5نفر را هم    كشتند   اكثر اينها يا زمان رسول خدا را درك كرده بودند ويا به خوبي اصل ونصب امام عليه السلام را ميدونستند تبليغات دشمن اينقدر وسيع ودقيق بود كه روز روشن به جنگ فرزند دختر رسول خدا رفتند واورا شهيد كردند وزنان وكودكان ايشان را به اسارت بردند وكوچه به كوچه شهر به شهر بردند به اسم خارجي به آنها توهين كردند وسنگ زدند  وبه شكرانه اين پيروزي جشن گرفتند

 بعد از چهل روز در مسير بازگشت به طرف مدينه دوباره وارد كربلا شدندوافشا گريهايي كه حضرت زينب سلام الله عليها در مدت اسارت داشتند به خصوص در قصر يزيد عليه العنه

واما در كربلا جابرابن عبدالله انصاري وجه تسميه نام خودش را كامل ميكنه

جابر=جبران كننده

كنار شريعه فرات غسل ميكنه  عطر ميزنه وقدمهاي آهسته بر ميداره  بالاي قبر مولايش حسين عليه السلام  ميرسد سه مرتبه الله اكبر ميگويدواز هوش ميرود وقتي به هوش مي آيد سلام ميدهد اما دوباره خودش مي گويد انا لك باالجواب چطور جواب بدهي تو كه سر در بدن نداري توفرزند  بهترين آدمها هستي  پنجمين نفر از اصحاب كسا هستي  فرزند فاطمه دختر رسول الله هستي  و شروع كرد فضايل ايشان را ذكر كرد بني اسد و بقيه مردم هم ايستاده بودند نگاه ميكردند وگريه مي كردند  تازه از خواب غفلت بيدار شده بودند  تازه متوجه شده بودند كه چكار كردند

تمام تبليغاتي كه سپاه كفر عليه امام حسين علي السلام كرده بودند همه را خنثي كردند

وبه همين خاطر اربعين روزيه كه خدا به انسان نور ميده اگر به زيارت امام عليه السلام بريم يا اينكه از راه دور به ايشان سلام بدهيم كه

السلام عليك يا ابا عبدالله وعلي الارواح التي حلت بفنائك.... 

هر دم به گوشم میرسد آوای زنگ قافله                             این قافله تاکربلادیگر ندارد فاصله

یک زن میان محملی اندرغم و تاب وتب است                     این زن صدایش آشناست

                           ای وای من این زینب است

 

نوشته شده توسط محمد ايزانلو در پنجشنبه نهم اسفند 1386 ساعت 1:17 موضوع | لينک ثابت

 

سلام بر حسين وياران باوفايش

  سلام بر اندوه هاي دل آنان كه به سوغات بر مزار كشتگان عشق بردند و به مويه نشستند. به شوق زيارت صحن و سراي جان فزايت، اربعين شهادتت را به سوگ مي نشينيم، يا حسين

 

اربعين از رازهاي هستي است و اربعين حسين عليه السلام روز بسط لطف اوست بر پيروان و دوستدارانش. و در مقام حسين عليه السلام همين بس كه در زيارت اربعينش خطاب به جدشان محمد مصطفي صلي الله عليه وآله  و پدر بزرگوارشان حضرت علي عليه السلام و مادر گراميشان  حضرت فاطمه سلام الله عليهاميگوييم كه خداوند عزاداري شما را در رثاء حسين عليه السلام قبول فرمايد

 

در فرهنگ عاشورا، اربعين به چهلمين شب شهادت حسين بن علي عليه السلام گفته ميشود که مصادف با روز بيستم ماه صفر است.در روز بيستم صفر ، شيعيان، مراسم سوگواري عظيمی را در کشورها و شــــهرهاي مختلف به ياد عاشوراي حسيني بر پا ميکنند. عاشقان و پيروان آن امام، در ايام اربعين به ذکر پرداخته و  باران اشکبار  چشم خويش را با مظلوميت حسين و يارانش پيوند مي زنند. اين راه، راه تداوم عشق است و بي گمان هيچگاه بي رهرو نخواهد بود.

  

در نخستين اربعين شهادت امام حسين عليه السلام جابر بن عبدالله انصاري و عطيه عوفي موفق به زيارت تربت و قبر سيد الشهدا شدند. بنا به برخي نقلها، در همان اربعين، کاروان اسراي اهل بيت عليهم السلام دربازگشت از شام و سر راه مدينه، از کربلا گذشتند و با جابر ديدار کردند. البته برخي از مورخان نيز آن را نفي کرده و نپذيرفته اند،. به هر حال، تکريم اين روز و احياي خاطره غمبار عاشورا، رمز تداوم شعور عاشورايي در زمانهاي بعد بوده است.

درمورد اربعين ووقايع حركت كاروان اسرا به طرف  كوفه وسپس به طرف شام ودرراه بازگشت به مدينه وگذشتن كاروان اسراي آل محمد صلي الله عليه وآله از كربلابه ادامه مطلب مراجعه فرماييد

  

 

ادامه درددل

 

نوشته شده توسط محمد ايزانلو در چهارشنبه هشتم اسفند 1386 ساعت 9:3 موضوع | لينک ثابت